อันนี้หละไกล้เคียงสิ่งที่ผมเป็นอยู่ มันปวดมาก โรค (Hernia

คำจำกัดความ

ไส้เลื่อน (Hernia) คือ การที่อวัยวะในช่องท้องโผล่ออกมาอยู่นอกช่องท้องโดยผ่านทางผนังหน้าท้องตำแหน่งที่อ่อนแอ เกิดได้หลายตำแหน่งในร่างกายและแต่ละตำแหน่งก็จะมีชื่อเรียกแตกต่างกันไป เช่น ไส้เลื่อนบริเวณแผลผ่าตัด ไส้เลื่อนขาหนีบ ไส้เลื่อนกระบังลม เป็นต้น แต่ตำแหน่งที่พบได้บ่อยที่สุด คือ ไส้เลื่อนขาหนีบ

ไส้เลื่อนขาหนีบ (Inguinal hernia) คือ การที่มีอวัยวะในช่องท้อง (ส่วนใหญ่เป็นส่วนหนึ่งของลำไส้) โผล่ออกมาที่ขาหนีบ ทำให้เกิดอาการปวดหรือรู้สึกมีก้อนผลุบๆโผล่ๆที่ขาหนีบ

โรคนี้โดยปกติไม่อันตราย แค่มีอาการปวดที่ก้อนเวลาที่ก้อนโผล่ออกมาอยู่ที่ขาหนีบ แต่ถ้าเกิดภาวะแทรกซ้อนจากโรคนี้ อาจทำให้เกิดอันตรายถึงชีวิตได้

อาการ

ผู้ป่วยบางรายไม่มีอาการอะไรเลย แค่ตรวจพบโดยแพทย์โดยบังเอิญจากการตรวจร่างกายประจำปี แต่ผู้ป่วยส่วนใหญ่จะมีอาการดังต่อไปนี้ อย่างใดอย่างหนึ่ง

• มีก้อนที่บริเวณขาหนีบข้างใดข้างหนึ่ง
• รู้สึกปวดหรือรู้สึกหนักๆที่ขาหนีบข้างใดข้างหนึ่ง

โดยอาการทั้งสองนี้ ในช่วงแรกจะมีอาการเป็นๆหายๆ คือ มักมีอาการเวลามีความดันในช่องท้องมากขึ้น เช่น ตอนไอหรือเบ่งหรือยืน จากนั้นก้อนจะกลับเข้าไปข้างในได้เองและอาการปวดน้อยลงตอนนอนราบหรือใช้มือดันก้อนกลับเข้าไป แต่ถ้าโรคเป็นมากขึ้น อาจทำให้ดันก้อนกลับเข้าไปได้ยากหรือดันก้อนกลับเข้าไปไม่ได้เลยหรือเกิดภาวะแทรกซ้อนตามมา

สาเหตุ

บางคนอาจไม่มีสาเหตุ แต่ส่วนใหญ่เป็นผลมาจาก 2 ปัจจัยร่วมกัน คือ

1. มีการเพิ่มความดันในช่องท้องเรื้อรัง : เช่น ไอเรื้อรัง, ต้องเบ่งอุจจาระบ่อยๆ ในคนที่ท้องผูก, ต้องใช้แรงเบ่งเวลาปัสสาวะในโรคต่อมลูกหมากโต, อาชีพที่ต้องยกของหนักหรือต้องยืนนานๆ, มีน้ำในช่องท้อง, น้ำหนักมากเกินไป (ทำให้ความดันจากภายนอกช่องท้องเพิ่มขึ้น)
2. มีความอ่อนแอของผนังหน้าท้อง :
   • ในเด็กมักเป็นจากความผิดปกติแต่กำเนิด ที่เยื่อบุภายในช่องท้องปิดไม่สมบูรณ์
   • ในผู้ใหญ่ มักเกิดจากอายุที่เพิ่มขึ้น ทำให้กล้ามเนื้อผนังหน้าท้องอ่อนแอลง

ไส้เลื่อนขาหนีบ แบ่งได้เป็น 2 ชนิด และส่วนใหญ่มักเป็นในผู้ชายมากกว่าผู้หญิงทั้ง 2 ชนิด คือ

1. Indirected inguinal hernia : ขณะที่เป็นตัวอ่อนในท้อง อัณฑะจะอยู่ในช่องท้อง และเมื่ออายุครรภ์ประมาณ 7 สัปดาห์ ลูกอัณฑะจะเคลื่อนที่ออกจากช่องท้องมาอยู่ในถุงอุณฑะ และรูหรือทางที่มันเคลื่อนที่ผ่านจะปิด แต่ในเด็กผู้ชายบางคนทางเดินและรูไม่ปิด ทำให้ลำไส้เคลื่อนสู่ถุงอัณฑะ
2. Directed inguinal hernia : เกิดจากลำไส้เคลื่อนออกจากช่องท้องบริเวณพังผืดที่หย่อนที่สุด โดยมีปัจจัยเสริมคืออายุที่เพิ่มขึ้นและการมีความดันในช่องท้องที่เพิ่มมากขึ้น ดังที่ได้กล่าวไปแล้ว

นอกจากนี้ ยังพบว่า ถ้าผู้ป่วยมีญาติสายตรง คือ พ่อแม่และพี่น้องป่วยเป็นโรคไส้เลื่อน จะทำให้บุคคลนั้นมีโอกาสเป็นโรคไส้เลื่อนขาหนีบได้มากกว่าบุคคลทั่วไป

การวินิจฉัย

• ซักประวัติ : ผู้ป่วยจะมีก้อนที่ผลุบๆโผล่ๆ บริเวณขาหนีบ
• ตรวจร่างกาย : ตรวจดูว่า มีก้อนที่ขาหนีบข้างใด และเนื่องจากโรคไส้เลื่อนนี้ จะเห็นก้อนชัดขึ้นเมื่อมีการเพิ่มความดันในช่องท้องและอาจไม่เห็นก้อนเมื่อมีความดันในช่องท้องน้อย ทำให้การตรวจบนเตียงผู้ป่วยในท่านอน ตามปกติอาจจะไม่พบก้อน ดังนั้นผู้ป่วยจึงมักถูกขอให้ไอหรือเบ่งในขณะที่แพทย์ตรวจ เพื่อให้เห็นก้อนโผล่ออกมาที่ขาหนีบ ซึ่งถ้าพบก็จะสามารถให้การวินิจฉัยโรคนี้ได้ โดยไม่จำเป็นต้องตรวจเพิ่มเติมอีก
• การส่งตรวจทางห้องปฏิบัติการ : ไม่จำเป็นต้องทำในผู้ป่วยทุกราย จะพิจารณาส่งเฉพาะผู้ป่วยรายที่วินิจฉัยโรคได้ยาก เช่น อ้วนมาก ก็จะพิจารณาส่งตรวจอัลตราซาวน์เพิ่มเติม

ภาวะแทรกซ้อน

ผู้ป่วยจะมีประวัติอาการของโรคไส้เลื่อนมานานระยะหนึ่งแล้ว ก่อนที่จะเกิดภาวะแทรกซ้อนดังต่อไปนี้

1. Irreducible hernia : คือ ภาวะที่ลำไส้ออกมาค้างอยู่นอกช่องท้อง แล้วไม่สามารถดันกลับเข้าไปได้เหมือนปกติ ผู้ป่วยบางรายอาจเป็นอย่างนี้ได้เรื่อยๆ แต่บางรายก็จะเกิดภาวะแทรกซ้อน คือ ลำไส้อุดตันหรือลำไส้ขาดเลือดตามมา
2. Gut obstruction : คือ การที่ลำไส้ทั้งวงออกมาค้างอยู่ในภายนอก จึงทำให้เกิดการอุดตันของลำไส้ อุจจาระไม่สามารถผ่านบริเวณลำไส้นั้นไปได้ ผู้ป่วยจะมีอาการท้องอืด, ปวดมวนท้อง,คลื่นไส้อาเจียน, ไม่ถ่ายอุจจาระและไม่ผายลม
3. Strangulated hernia : คือ การที่ลำไส้ที่ออกมาค้างอยู่นอกช่องท้องนั้นเกิดการบิด ทำให้เกิดภาวะลำไส้ส่วนนั้นขาดเลือดและเน่าตายตามมา ส่วนใหญ่ผู้ป่วยจะมีประวัติมีก้อนติดที่ขาหนีบมานานมากกว่า 6 ชั่วโมง จากนั้นจะมีอาการปวดท้องอย่างมาก ร่วมกับมีอาการบวม แดง ร้อนที่บริเวณก้อน มีไข้ และตรวจเลือดพบเม็ดเลือดขาวในเลือดสูงขึ้น ภาวะนี้อันตรายถึงชีวิต ผู้ป่วยจำเป็นต้องรักษาโดยการผ่าตัดฉุกเฉิน ในระหว่างนี้ ห้ามดันก้อนที่ขาหนีบกลับเข้าช่องท้องเด็ดขาด เพราะลำไส้ส่วนทีเน่าตายนั้นจะแตกและทำให้ติดเชื้อกระจายทั้งช่องท้องได้

การรักษาและยา

ประกอบด้วย 2 อย่าง ที่ต้องทำร่วมกันเสมอ คือ

1. การแก้ไขปัจจัยเสี่ยงที่กระตุ้นให้เกิดโรคนี้ ก่อนและหลังการผ่าตัดรักษา เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการกลับเป็นซ้ำของโรคไส้เลื่อนและต้องเข้ารับการผ่าตัดใหม่ เช่น แก้ไขอาการไอเรื้อรังโดยรักษาโรคสาเหตุหรือให้ยาแก้ไอ , ให้ยาระบายในรายที่ท้องผูก , กินยารักษาโรคต่อมลูกหมากโต เพื่อลดการเบ่งปัสสาวะ , ลดความอ้วน เป็นต้น
2. การผ่าตัดซ่อมแซมผนังหน้าท้องบริเวณที่อ่อนแอ : ต้องทำในผู้ป่วยทุกรายเพื่อป้องกันการเกิดภาวะแทรกซ้อน เพราะโรคนี้ไม่สามารถหายได้เองและขนาดของก้อนที่ขาหนีบจะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จากผนังหน้าท้องที่อ่อนแอลงตามเวลา ทำให้อวัยวะที่ออกมานั้นใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ส่งผลให้มีโอกาสเกิดภาวะแทรกซ้อนตามมาได้มากขึ้น

การผ่าตัดทำโดยการลงมีดที่บริเวณขาหนีบข้างนั้น แล้วดันอวัยวะในช่องท้องที่โผล่ออกมาภายนอก
กลับเข้าที่ จากนั้นทำการเย็บซ่อมแซมผนังหน้าท้องบริเวณที่อ่อนแอโดยการนำเนื้อเยื่อข้างๆที่แข็งแรงมาเย็บปิดจุดที่อ่อนแอ หรือใช้แผ่นเส้นใยสังเคราะห์มาปิดจุดที่อ่อนแอ การผ่าตัดนี้ควรทำก่อนที่ผู้ป่วยจะเกิดภาวะแทรกซ้อน เพราะเป็นการผ่าตัดแบบที่เตรียมตัวผู้ป่วยสำหรับการผ่าตัดได้ดีและลำไส้ไม่เกิดการอักเสบ จึงผ่าตัดได้ง่าย ในทางตรงข้ามถ้ามาผ่าตัดตอนที่ผู้ป่วยเกิดภาวะแทรกซ้อนแล้ว ลำใส้ส่วนนั้นจะอักเสบ บวม ทำให้ผ่าตัดได้ยากขึ้นและการที่ต้องรักษาโดยผ่าตัดฉุกเฉิน ทำให้ยังเตรียมผู้ป่วยได้ไม่เต็มที่ เมื่อเทียบกับการผ่าตัดแบบนัดหมายล่วงหน้า หลังผ่าตัด ถ้าไม่มีภาวะแทรกซ้อน ผู้ป่วยจะมีอาการปวดตึงแผลที่ขาหนีบเล็กน้อยและนอนโรงพยาบาลแค่ 1-2 วัน จากนั้นเมือ่ให้กลับบ้าน ผู้ป่วยจะต้องพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้มีแรงดันในช่องท้องสูง ในช่วง 4-6 สัปดาห์แรก เพื่อไม่ให้กลับเป็นซ้ำ เช่น ห้ามยกของหนัก ห้ามออกกำลังกายหักโหม เช่น ยกน้ำหนัก หลีกเลี่ยงการเบ่งอุจจาระหรือปัสสาวะมากเกินไป เป็นต้น

อาการ เจ็บขาหนีบ และปวดท้องน้อย สิ่งที่ผมเป็นอยู่ ใช่เลย ต้องลองทำดู

อาการ เจ็บขาหนีบ และปวดท้องน้อย

Kumtorn Natee

เป็นประสบการณ์บาดเจ็บกับการสูญเสีย ที่อยากเล่าให้เป็นอุทธาหรณ์ครับ

4 เดือนที่แล้ว ขณะที่ผมซ้อมเพื่อเตรียมกรุงเทพมาราธอนซึ่งเป็นมาราธอนแรกของผม ผมเกิดอาการเจ็บหน่วงๆที่ขาหนีบข้างขวาใกล้จุดยุทธศาสตร์ และลามมาถึงท้องน้อยข้างขวา สูงจากจุดยุทธศาสตร์ 1-2 นิ้ว จะแสดงอาการปวดมากเมื่อเราออกตัววิ่ง พอวิ่งไปซักพักก็จะดีขึ้น
และถ้ามีฉี่ค้างอยู่ในกระเพาะปัสสาวะแม้แต่นิดเดียวละก็ ปวดท้องน้อยอย่าบอกใครเลย

ก่อนออกวิ่งและหลังวิ่ง ก็พยายามยืดเหยียด ถ่างแข้งกางขาให้เยอะเป็นพิเศษ
แต่ก็แค่ช่วยให้อาการดีขึ้นหน่อย แต่ก็ไม่หาย

เคยหยุดพักการวิ่งไปสัปดาห์กว่าๆ ก็ไม่ดีขึ้น และรู้สึกว่าจะเจ็บมากขึ้นไปซะอีก เลยกลับมาซ้อมวิ่งต่อดีกว่า

อาการตอนไม่ได้วิ่ง จะเจ็บหน่วงๆตอนก้าวขาเดิน และจะเจ็บท้องน้อยสุดขีดตอนจามหรือไอ เจ็บจนต้องงอตัวนั่งลงกับพื้นเลย ใจผมตอนนั้นต้องบอกว่าเสียขวัญมาก กลัวว่าอวัยวะภายในจะมีปัญหา

ผมลองค้นหาอาการนี้ใน Google (ภาษาไทย) ก็เจอคนมีอาการนี้บ้าง แต่ไม่มีใครตอบได้ว่าคืออะไร และรักษาได้อย่างไร 

วันหนึ่ง ที่ผมทนอาการเจ็บไม่ไหว จึงไปที่โรงพยาบาลพญาไท 2 ไปหาแพทย์เฉพาะทาง ด้านทางเดินปัสสาวะ (เพิ่งรู้ว่ามีแผนกนี้ด้วย) มีการเก็บปัสสาวะเพื่อตรวจการติดเชื้อ และคุณหมอท่านก็ให้ผมแก้ผ้า เอามือลูบคลำจุดยุทธศาสตร์ กดตรงขาหนีบและท้องน้อย แล้วบอกว่า

"ไส้ไม่ได้เลื่อน เดี๋ยวขอตรวจต่อมลูกหมากหน่อย"

แล้วท่านก็ให้ผมหันหลังโก้งโค้ง เอามือล้วงเข้าด้านหลัง อะจ๊าก!! เจ็บจี๊ดจนน้ำตาร่วง

"ต่อมลูกหมากคุณก็เป็นปกติดี เดี๋ยวไปอัลตร้าซาวด์ช่องท้องหน่อยนะ"

พยาบาลสาวสวยพาผมไปนอนรอคุณหมอที่ห้อง และบอกให้ถอดกางเกง และเธอก็จัดแจงเตรียมพื้นที่เพื่อรอคุณหมอ

ตอนนี้เอง ผมเข้าใจความรู้สึกของสาวๆ เวลาต้องไปตรวจภายในกับหมอผู้ชายทันที

อัลตร้าซาวด์จนเสร็จ ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆกับอวัยวะภายใน ก็มีทั้งโล่งใจกับความรู้สึกหวั่นใจ

หวั่นใจว่า เราจะพร้อมไปวิ่งกรุงเทพมาราธอนไหม

วันนั้น ออกจากโรงพนยาบาลด้วยตัวเบาโหวง เงินเก็บที่เตรียมสำหรับรองเท้าวิ่ง หายไป 1 คู่กว่าๆ 

ผมได้ปรึกษาโค้ชถึงอาการบาดเจ็บที่ว่า ว่าไม่ได้เกิดจากอวัยวะภายใน โค้ชก็ลองกดตรงขาหนีบ ก็พบว่า กล้ามเนื้อบริเวณนี้ตึงมากจนแข็ง ท่านก็ได้กดนวด ทั้งขาหนีบและท้องน้อยให้ เวลากดลงไป เหมือนกดโดนจุดสำคัญ เจ็บจนดิ้น แต่ซักพักอาการเจ็บก็ลดลงไปพร้อมกับการคลายตัวของกล้ามเนื้อ

พอโค้ชกดนวดให้เสร็จ ผมก็ออกไปจ๊อกกิ้งได้ ยังมีอาการอยู่บ้างแต่ก็นับว่าดีขึ้นมาก ทำให้มีกำลังใจในการฝึกซ้อมมาราธอนต่อไป

อาการเจ็บที่ทุเลาลง แต่พอวิ่งไปได้ซัก 1-2 สัปดาห์ มันก็จะกลับมาใหม่ และอาการปวดท้องน้อยก็ไม่ยอมหายไปไหน ผมต้องระวังการจามมาก ยิ่งตอนขับรถ เคยจามกระทันหัน เจ็บและงอตัวอัตโนมัติ รถเลยขับกระตุกส่ายไปมาเกือบจะเกิดอุบัติเหตุ

ตอนนั้นผมได้ทานยา Arcoxia 90mg. ตามคำแนะนำของคุณหมออีกท่านที่วิ่งด้วยกันที่สวนลุม แต่ทานได้ 5 วันแล้ว อาการก็ไม่เปลี่ยนแปลง

วันหนึ่งบังเอิญเจอรุ่นพี่จุฬาใน Facebook พี่เขาเป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาล BN_ แถวสีลม จึงได้ขอคำปรึกษา และได้นัดหมายไปตรวจซ้ำอีกครั้งที่นั่น

พี่หมอได้ให้ผมนอนบนเตียง ลองกดที่ท้องน้อย บริเวณที่มีอาการเจ็บ และให้ผมยกตัวขึ้นเหมือนจะเล่น Sit-up ผมก็จะมีอาการเจ็บจี๊ดขึ้นมา

พี่หมอจึงสัณนิษฐานว่า น่าจะบาดเจ็บกล้ามเนื้อ ไม่ใช่ที่อวัยวะภายใน และถามว่า อยากลองทำ อัลตร้าซาวด์ช่องท้องส่วนล่างให้มั่นใจไหม (ครั้งที่แล้ว เขาทำอัลตร้าซาวด์แค่บริเวณจุดยุทธศาสตร์ครับ)

ผมก็เลยอยากทำให้รู้ๆไปเลย ไม่ต้องมากังวลโน่นนี่นั่น

ตามคาด ไม่พบความผิดปกติใดๆที่อวัยวะช่องท้อง พี่หมอจึงเปลี่ยนยา ให้ผมทานยา Celebrex 400mg แทน

ขนาดไม่มีค่าหมอ+ค่ายา (มาซื้อเองข้างนอก) รองเท้าวิ่งคู่ใหม่ของผม ก็ปลิวหายไปแถวสีลม อีก 1 คู่ 

ผมทาน Celebrex ได้ 3 วัน อาการก็ดีขึ้น ตอนนั้นผมมีตารางการฝึกซ้อมที่แน่นเอี๊อดเพื่อมาราธอนแรกอยู่ และเหลือเวลาก่อนแข่งขันแค่เดือนกว่าเท่านั้น พออาการดีขึ้น ผมจึงตัดสินใจหยุดยา เพื่อกลับมาซ้อมได้ตามปกติ

(ขณะที่ผมทานยากลุ่มนี ผมจะหยุดการซ้อม เพราะเกรงว่า ตัวยาจะไปปิดบังอาการบาดเจ็บอื่นๆ ทำให้เราทำร้ายร่างกายเกินไป)

อาการหลังการหยุดยา ก็ยังมีการเจ็บอยู่แต่ก็ไม่มากเหมือนก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่หายขาดซะที

ก่อนวิ่งมาราธอน 1 สัปดาห์ มีวันหยุดซ้อมวิ่ง 2 วันต่อเนื่องเพื่อพักกล้ามเนื้อให้มีความสมบูรณ์เต็มที่ ปรากฏว่า หลังวันหยุดพัก อาการเจ็บทั้งขาหนีบและท้องน้อย พร้อมใจกันกำเริบขึ้นพร้อมๆกัน

เกิดอะไรขึ้น หยุดวิ่งแล้วเจ็บ ใจเสียมาก เหมือนซ้อมมาตั้ง 6 เดือน จะต้องมาลงเอยด้วยการบาดเจ็บ

ด้วยความเป็นห่วงของโค้ช ท่านได้นัดหมายไปพบ และได้ช่วยกดนวดซ้ำให้อีกครั้งหนึ่ง จนอาการดีขึ้น

และผมได้กินยา Celebrex อีก 2 วัน และหยุดยาก่อนวันแข่ง โดยหวังว่าหลังการวิ่งกรุงเทพมาราธอน แล้วจะรักษามันอย่างจริงจัง 

ก่อนวันแข่งแค่ 2 วัน มีคนแนะนำให้ไปหาหมอแผนจีน ลองดูว่า จะมีวิธีรักษาหรือไม่ ผมรีบไปหาทันที

หมอจีนคนนั้น ท่านจับชีพจร พะแม๊ะ แล้วบอกว่า

"ลื้อมีปัญหาที่ตับ ตับไม่แข็งแรง เวลาวิ่ง ตับมันห้อยอยู่ข้างตัว ทำให้มันแกว่ง กระแทก จึงเกิดอาการบาดเจ็บ เส้นที่ขาหนีบเป็นเส้นแสดงว่าตับมีปัญหา ลื้อเป็นโรคตับระยะที่2แล้ว ไปตรวจที่รพ.ไม่เจอหรอก แพทย์แผนปัจจุบันตรวจเจอ ก็ตับแข็งระยะ 4 ไปแล้ว"

คนเราพออายุ 40 ไปแล้ว ไม่เหมาะกับการวิ่ง ลื้อต้องหยุดวิ่ง ไปฝึกไท้เก๊กหรือว่ายน้ำ แล้วเอายาบำรุงตับไปกิน"

พอดีแฟนผมที่ไปด้วยกัน เพิ่งเจอประสบการณ์เลวร้ายจากหมอจีนที่เมืองจีนมาหยกๆ เธอจึงแอบส่ายหัวให้ผมไม่รับยามา

กลับมาบ้านด้วยความคิดว่า ช่างมัน เป็นไงเป็นกัน

วันแข่งขัน อากาศร้อนพอสมควร ข้อดีก็คือ ทำให้ผมไม่ปวดฉี่ตอนวิ่งเลย จากที่เคยเล่า ถ้ามีฉี่ค้างอยู่ในกระเพาะปัสสาวะ ถึงจะไม่เยอะ ก็จะมีอาการปวดหน่วงมากๆ ทำให้ก้าวขาไม่ออก

จบการแข่งขัน ด้วยอาการเจ็บขาหนีบอยู่บ้าง แต่การปวดเมือยอย่างอื่น กลบอาการเหล่านี้ไปจนหมด



หลังมาราธอน ผมพักการวิ่งไป 1 สัปดาห์กว่าๆ

วันแรกที่กลับมาเริ่มต้นวิ่งใหม่ "ไอ๊หยา ! ขาหนีบมันกลับมาเจ็บอีกแล้ว " อะไรกันนี่ ยิ่งพักยิ่งเจ็บ 

ผมเลยลองค้นหาอาการบาดเจ็บอันลึกลับนี้ด้วย Google อีกครั้ง ครั้งนี้ผมลองค้นหาเป็นภาษาอังกฤษดูบ้าง

โป๊ะเช๊ะ ! เจอเป็นกระตั๊ก ลองไล่อ่านดูพบว่าอาการที่ผมเป็นนี้ ใกล้เคียงกับอาการของ " Sprots Hernia " เลย

คำว่า "Hernia" แปลตรงตัวว่า ไส้เลื่อน

แต่ "Sprots Hernia "เป็นอาการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อบริเวณขาหนีบนี้โดยไม่มีอารเลื่อนของไส้ มัดกล้ามเนื้อมัดนี้จะเชื่อมไปถึงท้องน้อย เวลามันเจ็บจึงจะเจ็บไปถึงท้องน้อยด้วย

เดี๋ยวให้ดูรูปกล้ามเนื้อบริเวณนี้ 

อาการของ Sport Hernia จะคล้ายกับไส้เลื่อน อาจมีอาการบางอาการหรือทั้งหมด ขึ้นกับความรุนแรง คือ

1 . เจ็บบริเวณขาหนีบตอนก้าวขา
2. เจ็บท้องน้อย
3. ในผู้ชายอาจมีการเจ็บอัณฑะด้วย (ข้อนี้ผมไม่เป็น)
4. เวลาจาม จะปวดท้องน้อยมาก **** อันนี้ตรงเป๊ะ

สาเหตุเกิดจากความอ่อนแอของกล้ามเนื้อมัดนี้ และความไม่ยืดหยุ่นของข้อต่อสะโพก และมีการใช้งานที่หนัก ทำให้เกิดการอักเสบ

เป็นการบาดเจ็บที่เป็นกันเยอะมาก ในกลุ่มนักกีฬาที่มีการเปลี่ยนความเร็วอย่างกระทันหัน เช่น นักฮ๊อกกี้ นักฟุตบอล หรือนักวิ่ง

เป็นอาการการบาดเจ็บที่เรื้อรัง ไม่มีการรักษาที่ชัดเจนเจอะจง ให้พัก ทานยา บริหารกล้ามเนื้อให้แข็งแรง

ในรายที่เป็นมาก ต้องทำการผ่าตัดถึงรักษาได้ 

หลังจากอ่านบทความ ก็ทำใจแล้วว่า ต้องเผชิญอาการนี้แบบเรื้อรังต่อเนื่องแน่

ในสัปดาห์ที่ผ่านมา ลูกสาวผมสอบไล่ปลายภาค ทำให้ผมไม่มีเวลาได้ไปวิ่ง

เลยหันไปเข้า fitness ไปเล่นเวทบริหารกล้ามเนื้อแทน ได้เล่นติดต่อเนื่องอยู่ 2-3 วัน เช้าวันถัดมา ผมเพิ่งจะพบว่า อาการเจ็บขาหนีบหายไปแล้ว อาการปวดท้องน้อยก็หายไปด้วย

เย่ เย่ เย่

ลองไล่เรียงกลับไปดูว่า เราเล่นเครื่องเล่นอะไรไปบ้าง ก็ไปเจอว่า น่าจะอุปกรณ์ชิ้นนี้แหละที่รักษา

เครื่องมันจะให้เรานั่งกางขาออก แล้วออกแรงดันเข้า ซึ่งจะเป็นการบริหารกล้ามเนื้อมัดขาหนีบ

ดูภาพ Graphic แสดงตำแหน่งที่ออกกำลังเป็นสีแดง 

ข้อสัณนิษฐานของผมก็คือ

ขณะที่เราซ้อมวิ่งอย่างหนัก กล้ามเนื้อมัดต้นขาด้านหน้าและกล้ามเนื้อต้นขาด้านหลัง ทำงานอย่างหนัก และได้แข็งแรงเบียดกล้ามเนื้อมัดที่อ่อนแอกว่า คือมัดที่ขาหนีบ ทำให้เกิดการเจ็บพอได้มาเล่นเครื่องที่บริหารกล้ามเนื้อมัดนี้ให้มีการใช้งานมากขึ้น กล้ามเนื้อบริเวณนี้ก็จะถูกปรับตัวเข้าสู่สมดุลย์อีกครั้ง อาการบาดเจ็บก็เลยหายไป

จึงอยากเขียนเล่าให้เพื่อนนักวิ่งไว้เป้นกรณีศึกษา ถ้าเราฝึกทำอะไรอย่างเดียวมากเกินไป เราอาจพบกับอาการบาดเจ็บแปลกๆ จนเสียรองเท้าแบบเดียวกับผมก็ได้ และวิธีรักษา ก็อาจง่ายแค่เพียงเล่นกีฬาอื่นแทรกเป็น Cross Training หรือเล่นกายบริหารช่วย ก็จะทำให้เราวิ่งอย่างมีความสุขมากขึ้นครั